Ik dacht niet alleen aan mijn inspiratiemiddagen maar ook over de vrouwen die daar komen. 

Vaak zijn het vrouwen die jarenlang goede keuzes hebben gemaakt. Verstandige, niet perfecte keuzes. 

Ze hebben een carrière opgebouwd. Een gezin grootgebracht. Verantwoordelijkheid genomen. Problemen opgelost. Ze wachtte niet af maar dacht er goed over na. En precies dat is vaak hun grootste kwaliteit geworden. Tot het ineens niet meer werkt.

Ze zijn slim genoeg, maar sommige vragen laten zich niet oplossen zoals je een werkprobleem oplost.

"Blijf ik dit nog tien jaar doen?" 
"Waarom voelt iets dat zo goed bij me paste ineens niet comfortabel?" 
"Ben ik iets kwijtgeraakt, of ben ik juist veranderd?"

Dat zijn geen vragen die een beter antwoord oplevert omdat je harder nadenkt. Toch is dat vaak het eerste wat we doen. We maken lijstjes. We vergelijken. We analyseren. We zoeken naar de juiste keuze.

Misschien ben je niet zozeer bang voor een nieuwe stap. Maar wel bang dat je de verkeerde stap te zetten. Een wezenlijk maar subtiel verschil.

Ik zie het ook terug in mijn inspiratiemiddagen. Soms blijven vrouwen verrassend lang kijken naar de tafel met materialen. Er ligt genoeg. Toch duurt kiezen soms langer dan je zou verwachten.

Alsof zelfs een kleur of een steen de verkeerde keuze kan zijn. Dat moment fascineert me. Ik vraag me af wat er gebeurt op zo'n moment. Waarom voelt kiezen ineens zo groot?

Tijdens mijn inspiratiemiddagen probeer ik dat zichtbaar te maken. Niet door nóg meer te praten. Maar juist door even iets anders te doen.

Schilderen. Schrijven. Boetseren. Werken met beelden.

En je hoeft hier niet creatief voor te zijn. En er hoeft al helemaal niets moois uit voort te komen. 

Beelden laten soms iets zien waar woorden steeds omheen blijven draaien. Ik geloof niet dat een middagje je vertelt welke baan je moet kiezen. Of dat je daarna ineens precies weet hoe de rest van je leven eruitziet. Dat zou een veel te grote belofte zijn. Wat ik wél zie gebeuren, is dat vrouwen zichzelf op een andere manier ontmoeten.

Dat ze iets opmerken wat al die tijd al aanwezig was, maar waar ze niet aan hadden gedacht. En vaak is dat al genoeg. Niet alles hoeft omgegooid te worden, een volgende andere stap zetten is al genoeg. 

En misschien is dat uiteindelijk ook wat een volgende levensfase vraagt. Geen antwoorden maar betere vragen. En de bereidheid om jezelf niet alleen via je hoofd, maar ook op een andere manier te leren kennen. Dat is precies waar mijn inspiratiemiddagen over gaan.

Je verandert je leven niet in één middag. Wat je wel kunt doen is een zaadje planten. Zodat je misschien weken later ineens denkt: "Toen begon iets te verschuiven."

En eerlijk gezegd denk ik dat dát waardevoller is dan een snelle beslissing 😉