Herkenning?  

Ze werkte al wekenlang 60 uur per week en haar hoofd zat vol, zei ze. Tot ze die middag creatief bezig was en merkte dat ze voor het eerst in maanden tot rust kwam en haar brein stopte met piekeren. Eindelijk.

Dit gebeurde niet omdat ik haar therapie gaf of tips uitdeelde. Nee, het gebeurde omdat ze voelde in plaats van nadacht. Omdat ze schilderde en boetseerde in plaats van eindeloos te blijven analyseren. Omdat ze in een groep zat die dezelfde beproeving kennen en elkaar snapten zonder woorden. Dit is wat echte verandering doet.

Ik weet dat er iets moet veranderen, maar wat dan?

Je bent rond de 50, succesvol. Je hebt het gemaakt. Maar diep vanbinnen weet je: dit is niet alles wat ik kan. Wat ik wil. Die droom. Die wens. Het is er nog steeds. Dit, wat er nu is, is niet (langer) waar ik voor leef.

Misschien herken je dit. Je hebt hard gewerkt. Je hebt verantwoordelijkheid genomen. Je hebt opgebouwd wat belangrijk voor je was. En toch merk je dat de vraag terugkomt: Is dit nog wat bij mij past?

Waarom je verstand niet altijd het antwoord heeft

Je voelt dat een ander hoofdstuk op je wacht. Een carrière die je energie geeft in plaats van je uitput. Werk waar je niet ‘s nachts wakker van ligt, waar je op afknapt. Maar werk dat je ’s ochtends aan zet. Zin in! 🤩

Maar dan komt weer die stem in je hoofd. De angst. "Je bent bijna 50. Je hebt een hypotheek. Je zit dichtbij je pensioen. Je kan dit niet riskeren." (reken dan even met me mee: als je nu 48 bent heb je nog 20 jaar te gaan tot je pensioen! Dus dichtbij je pensioen?! Houd toch op!!)

Maar goed, je doet niets. Sust jezelf. Blijft dralen. Maar de onrust blijft. Je blijft zitten in iets wat je niet meer past. Omdat je bang bent je zekerheden te verliezen.

Ik ken deze strijd. En ik weet uit ervaring: je bent niet bang voor het risico. Je bent bang voor het onbekende. En daar is wat aan te doen…

Waarom je verstand je tegenwerkt

Je bent een meester in het overdenken. Je analyseert, plant, schat de risico’s in, en dat telkens weer. Dat is prima, maar je verstand is ook je grootste saboteur. Want je verstand wil je vooral veilig hebben. Die wil dat de dingen bij het bekende blijven, zeker als dat eigenlijk een soort van voldoende of prima is.

Maar je intuïtie, je hart? Die roepen veel luider: "Je hebt een droom. Je wens. Er is meer. Je weet het. Ga ernaar toe."

Je probleem is dat je graag luistert naar je verstand en compleet uit contact bent met die innerlijke stem. Je zit opgesloten in je hoofd. Elk gevoel wordt direct gefilterd door angst en logica.

Daarom werk ik met oefeningen die helpen om uit het denken te komen en opnieuw contact te maken met wat je voelt. 

Maar voordat we dat gingen doen, wilde ik eerst nog even met ze analyseren. Met behulp van het levenswiel. Dat geeft je inzichten in je echte situatie. Hoe is het gesteld met je gezondheid, relaties, financiën, carrière, groei etc.

Wat het levenswiel zichtbaar maakt

Als je het zo op papier voor je ziet realiseer je je pas goed - net als de vrouw aan het begin van dit verhaal- dat je niet in de juiste balans zit. Zij herkende haar vader erin, haar grote voorbeeld. Altijd aan het werk. Maar wat deed hij nou met zijn eigen dromen? Niets.

Het inzicht laat je zien wat je volgende stap is: zo doorgaan, blijven, gaan, iets kleins veranderen, of iets groots? Iets helemaal anders? Alles overhoop of kleine aanpassingen? Maar vooral: zicht krijgen op wat het juiste voelt voor jou. En op de vraag: wat dan?  

Een deelnemer zei: "Ik zie nu dat de uren die ik investeer in mijn werk niet in balans zijn. Ik heb nauwelijks vrije tijd.” Dat wist ze natuurlijk al wel, maar het zo voor zich zien deed wat met haar. Het inzicht is al waardevol. Ze voelde het nu ook.

Je tijd is niet oneindig

We maten hoeveel jaar je nog hebt tot je pensioen. En dat is aan de ene kant best veel, het kan maar zo twintig jaar zijn. Maar aan de andere kant ook weer weinig. Reken het maar eens om naar het aantal ‘zomers’ dat je nog rest tot je pensioen. Die voel je hè?

En dat is in alleen nog maar in het gunstigste geval. Als er geen ziekte, overlijden of terugval tussendoor komt...

Het maakt zichtbaar hoe kwetsbaar je bent. En dat is niet bedoeld om je vast te zetten, en terug te grijpen naar de angst. Het is bedoeld om je te laten zien dat als je die droom nog waar wilt maken je niet te lang meer moet wachten. Ondanks de angst gaan doen.  

Iemand in de groep zei: “Nou vind ik het niet leuk meer”.  😉 Maar ik verzekerde haar: het komt echt goed, want hier gaan we mee aan de slag in de workshop.

Het gaat erom dat je je bewust wordt hoeveel van je resterende tijd je nog wilt verdoen.

Hoe creativiteit helpt om uit je hoofd te komen

We gingen aan de slag met verf,  klei en papier.

De vrouw die 60-urige werkweken achter de rug had en mentaal overloaded was (waardoor ze namen door elkaar haalde, gaf ze als voorbeeld), zij zat er ineens ontspannen bij. Haar schouders laag. Haar gezicht open en ontspannen.

En het mooie was: ze vroeg me om voortaan in mijn workshops te vertellen over ‘de theorie van het loslaten’. (weer die linkerhersenhelft die roept! 😉) Ik antwoordde dat er geen betere kennis voorhanden is dan het zelf te ervaren. Daar kan geen theorie tegenop.

Je handen maken contact met het materiaal en je lichaam. Je kunt niet liegen met je handen. Je interne criticus gaat even offline. Want wat je maakt hoeft niet mooi te zijn. Het gaat erom wat het jou te vertellen heeft.

Wat er overblijft is wat je écht voelt. Wat je écht wil.

Waarom angst vaak niet het echte probleem is

Na uren creatief werken, na diepgaande reflectie ben je uit je hoofd gekomen. Je voelt wat je écht wil. Je hebt het contact met jezelf terug. De angst is niet langer je grensbewaker maar de realiteit die je onder ogen moet zien.

En van daaruit? Blijven voelen 😊. Dan begin je echt keuzes te maken. Misschien voorzichtig, stap voor stap. Dat is prima. Zonder je zekerheden direct op te geven, maar vooral: zonder jezelf op te geven.

"Dit is het eerste moment in maanden dat mijn brein niet schreeuwt," zei ze. "Ik voel me... bij mezelf." En je snapt: dit is niet omdat ze iets opgelost heeft. Het is omdat ze voor het eerst weer contact heeft gemaakt met zichzelf. Met haar diepere wezen.

Wat er verandert als je jezelf weer hoort

Je ziet het; misschien dacht je alleen te zijn met je twijfel. Dat anderen minder bang zijn, meer zekerheid hebben. Niets is minder waar.

Rond dat kampvuur hoor je anderen zeggen: "Ik voel hetzelfde." "Ik ben ook bang." "Ik wil ook anders, maar..."

Een vrouw schilderde in felle kleuren en ze realiseerde zich: "Dit ben ik. Dit ben ik echt. Veel feller, veel wilder dan ik mezelf toelaat."

En een ander maakte een collage van de natuur: met vrijheid, avontuur, stille ochtenden. "Dit is de vrouw die ik ook wil zijn," zei ze kalm. "Niet alleen de vrouw in dat grijze kantoor."

En dat is waar echte verandering begint. Het inzicht en het voelen.

Ben je rond de 50 en herken je dit?

Voel je die roep van iets groters, iets anders. Wil jij nog altijd iets in de wereld zetten?

Voel je ook die angst die je tegenhoudt? Je hoeft je verstand niet uit te schakelen. Je mag jezelf terugvinden. Wat je voelt. Wat je echt wil. Wie je echt bent.

Dat kan. En je hoeft het niet alleen te doen.

Opnieuw richting vinden in werk en leven

In mijn workshops onderzoek je dit soort vragen samen met andere vrouwen die zich in dezelfde levensfase bevinden. Met reflectie, creatieve werkvormen en ruimte om stil te staan bij wat aandacht vraagt.

Niet om direct grote beslissingen te nemen, maar om opnieuw contact te maken met wat voor jou van betekenis is.